Het relaas van de AAS 2.18 wedstrijdverslag 19 maart 2016 ONB A1 – SC Berlikum A1 4 – 4 ‘Een terechte uitslag op sportpark De Fennen’ - Jelle Eijzenga Fysiotherapie

Het relaas van de AAS 2.18 wedstrijdverslag 19 maart 2016 ONB A1 – SC Berlikum A1 4 – 4 ‘Een terechte uitslag op sportpark De Fennen’

Door Ellen Eijzenga

mrt 20

Van onze correspondent uit Drachten

Zaterdag 19 maart was het vlaggenschip van SC Berlikum te bewonderen op de velden van ONB. Nu ben ik zelf al meer dan 20 jaar lid van VV Drachten, en ONB is een afsplitsing van VV Drachten. Tientallen jaren geleden – om precies te zijn in 1948 – was er, ik kan het mij niet goed herinneren, ruzie binnen VV Drachten en is ONB opgericht, de letters staan voor Op Nij Begoun.

Als lid van VV Drachten hoopte ik dan ook dat SC Berlikum zou winnen – niet dat ik iets tegen ONB heb, hoor. Het is alleen niet mijn cluppie – , maar niet alleen daarom: ook omdat mijn oomzegger Ruben bij SC Berlikum voetbalt. Ik had hem beloofd dat als hij in Drachten zou voetballen ik zou komen kijken. En belofte maakt schuld. Ik arriveerde tegen het einde van de eerste helft en had net de goal van Ruben gemist. Zijn eerste opmerking in de pauze: “Hoi Peter, hast myn goal ek sjoen?’ Daar moest ik het antwoord schuldig op blijven. Het stond 2 – 2 bij rust, meestal vallen er dan nog wel wat goals in de tweede helft.

En dat gebeurde ook. Berltsum kwam op 3 – 2 achter, maakte 3 – 3 en 3 – 4. Helaas werd enkele minuten voor tijd een penalty veroorzaakt – een sliding binnen de 16 is altijd link, sterker nog: af te raden – en benut. Ik zag een team, gesponsord door mijn zwager, in fraai tenue, wisselend presteren. Soms werd oogstrelend getikt, soms werd de lange bal gespeeld. Ruben speelde als een echte flegmatieke nummer 10, gezegend met een goede techniek, en voor het oog niet al te fanatiek. Maar schijn bedriegt, winnen wil hij zeker. Ik herkende veel van mezelf in Ruben en toen ik een wisselspeler zei dat hij dat van mij heeft en niet van zijn moeder, werd dat klakkeloos beaamd.

Het was een echte voetbalwedstrijd, een paar gele kaarten, verongelijkte spelers. Na afloop zei ik tegen één speler: je speelt meer tegen jezelf dan tegen de tegenstander. Ja, maar als ik een gele kaart krijg en de ander niet dan vind ik dat niet eerlijk. Ja, dat zal allemaal wel, maar voetbal is net het echte leven, soms zit het mee, soms zit het tegen. Boos zijn op de tegenstander heeft geen nut.

Verder begreep ik dat de talentvolle spits voor zijn doen rustig speelde. Wat een schorsing van drie wedstrijden al niet kan doen! Ja, het was een fraai schouwspel met een terechte uitslag. Het was de laatste wedstrijd van Ruben als 17-jarige. Vandaag, zondag 20 maart wordt hij 18. Van harte! Ik hoop dat Ruben nog lang blijft voetballen. En ik beloof vandaag het volgende: op 100 meter afstand van mijn woning voetbalt Drachtster Boys, het vlaggenschip van SC Berlikum speelt daar op 30 april. Ik ben erbij. ‘We’ spelen dan tegen een A2, moet lukken, toch?!