HET RELAAS VAN DE AAS SC BERLIKUM A1 – BLAUW WIT 11 MAART 2017 - Jelle Eijzenga Fysiotherapie

HET RELAAS VAN DE AAS SC BERLIKUM A1 – BLAUW WIT 11 MAART 2017

Door Ellen Eijzenga

mrt 13
HET RELAAS VAN DE AAS

Het was zo’n prachtige zaterdagochtend halverwege maart. Je kent dat wel; voor het eerst streelt het vroege voorjaarszonnetje onze verbleekte huid. De temperatuur tikt al voorzichtig de 13 graden aan. De mensen langs de zijlijn, kijkend naar de wedstrijd van onze AAS tegen Blauw wit, zijn vrolijk gestemd. De wedstrijd op zich ziet er uit als een rustig voortkabbelend beekje, een lichte rimpeling was er in de eerste helft aan het oppervlakte water toen Ruben, deze keer geposteerd in de spits, de ruststand van 2-0 op het niet werkende scorebord had gebracht.

Ook de tweede helft kabbelde rustig voort. Onze keeper Corné, zwaar ingetapet na een lichte enkelverstuiking, had evengoed achteraf niet ingetapet hoeven worden. Hij kreeg slechts twee ballen te verwerken. Een ervan moest uit de lucht geplukt worden, de tweede situatie dreigde precair te worden, maar werd opgelost door Thomas (de tank) Kleefstra. Thomas lost dit soort situaties altijd op, op een Thomas-manier. De rechtsbuiten van Blauw Wit was alleen onderweg naar Corné, toen Thomas besloot om de achtervolging in te zetten. Thomas bezit het vermogen om, net als Usain Bolt, door te versnellen. Hij gaat dan in de overdrive tot hij net voorbij de tegenstander is. Hij zet zijn lichaam dan half voor de tegenstander en trapt meteen vol op de rem. Gevolg is dat enerzijds Corné de bal rustig op kan pakken en anderzijds de tegenstander waarschijnlijk minimaal een week lang met gekneusde ribben rondloopt.

Ik had het voorrecht om in de tweede helft ter linkerzijde door Gerrie van Dellen, en ter rechterzijde door Ingrid Runia geflankeerd te worden. We bespraken de toestand in de wereld, de politieke barometer, tot ergens halverwege de tweede helft onze scherpe blik viel op het shirt van Rico. Wat was daar toch mee aan de hand? Rico speelde linksbuiten en stond dus helemaal aan de andere kant van het veld. Het leek net of de voorkant van het shirt uit twee kleuren oranje bestond. Toen aan het einde van de wedstrijd Rico onze kant op sjokte werd het ons duidelijk. Het prachtige shirt met nummer twaalf was vanaf de kraag tot net boven de shirtsponsoring ingescheurd. Ingrid heeft beloofd dat ze thuis nog even navraag zou doen naar dit incident. Misschien dat we in het volgende relaas de opheldering van dit mysterie krijgen.

Halverwege de tweede helft was het Remco die de uiteindelijke eindstand van 3-0 op het scorebord bracht. Na de thuiswedstrijd tegen een Leeuwarder ploeg wacht volgende week weer een uitwedstrijd tegen de Leeuwarder Zwaluwen.